Dit is de inspirerende 72-jarige vrouw die gerust 60 kilometer fietst om lunch te serveren

 

Wie denkt dat gepensioneerde vrouwen het liefst thuis achter de geraniums zitten, heeft het mis. De lunchdames van WeLunch (65+) gaan elke dag met plezier naar hun werk. “Die jonge mensen houden mij ook jong.”

 

Straks, na de lunch, als haar werk erop zit, fietst Yvonne Coole (72) “nog even” naar haar zus in Den Bosch. Gezellig, denk je nu waarschijnlijk, familie bezoeken in de middag, en ook nog eens gezond om de fiets te pakken in plaats van de auto. Maar wat u nog niet weet, is dat Yvonne op het moment van die uitspraak op de Amsterdamse Zuidas zit – zo’n 90 kilometer van Den Bosch af – en vanmorgen al dertig kilometer heeft gefietst om op haar werk te komen.

 

In totaal zo’n 120 kilometer op één dag. Zelfs een achttienjarige zou haar dat niet snel nadoen. Yvonne, nonchalant: “Toen ik vorig jaar in mijn eentje in vijf weken de pelgrimstocht naar Santiago de Compostela fietste, haalde ik die kilometers ook makkelijk elke dag.”

 

 

Niet onaardig bedoeld, maar wie Yvonne ziet, zou in eerste instantie niet vermoeden dat er zo’n oerkracht in haar zit. Ze is klein van stuk en ziet er tip top verzorgd uit met haar zacht rood gekleurde lippen, fragiele oorbelletjes met parelmoer in en aan haar voeten blauwe lakschoenen. Je zou niet zeggen dat ze straks nog even flink gaat toeren. Maar je zou haar ook geen 72 jaar geven, ze oogt jonger. “Dat komt door mijn lengte”, zegt ze, “als je klein bent, lijk je jonger.”

 

Lunchdame tussen de ict’ers

 

Maar voor het fietsen eerst nog even werken dus. Yvonne werkt samen met ? andere gepensioneerde vrouwen als lunchdame voor WeLunch, het bedrijf dat dagelijks warme, gezonde lunches serveert bij bedrijven.

Minstens een keer per week is ze lunchdame bij Databricks, een softwarebedrijf in Amsterdam-Zuid met zo’n 25 werknemers. Drie lange tafels staan netjes opgesteld. Naast de pingpongtafel staan op een hoge tafel staan twee warmhoudbakken, één voor de vegetarische maaltijd, in de andere komt een gerecht met vlees.

 

“Eerst vul ik die bakken altijd met kokend water”, legt Yvonne uit. “Dan zet ik de borden klaar, leg de kazen en het vlees op schalen en vervolgens doe ik de salade in kommen.” De werknemers scheppen zelf op en brengen hun bord ook zelf in de keuken. Yvonne: “Ze stopten ze eerst ook zelf in de vaatwasser, maar spoelden hun borden niet af. Toen zei ik: leg ze dan maar in de gootsteen, dan spoel ik ze wel af.” Ook al is het niet haar eigen vaatwasser, borden met restjes voedsel in de vaatwasser kan ze niet aanzien. Tijdens de lunch houdt ze boel netjes: als iemand bijvoorbeeld heeft geknoeid, haalt zij een doekje over de tafel.

 

Waarom wil iemand op haar 72e nog ict’ers helpen met de lunch? Yvonne: “Mijn vriendinnen zeggen ook: ga lekker op vakantie, of ga leuke dingen doen. Maar ik doe genoeg leuke dingen, dat kan hier allemaal nog naast. Ik vind het leuk om nog een beetje te werken. En vind het niet erg dat ik daar ver voor moet fietsen.” Tot vorig werkte ze fulltime als telefoniste en receptioniste bij een groot bedrijf. Het was een drukke baan: veel reuring, hartstikke leuk, maar na tien jaar was het genoeg, vertelt Yvonne.

 

Ze besloot te stoppen met werken en de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela te fietsen “omdat het niet zo goed ging met de gezondheid van een paar mensen om me heen”. Maar toen belde Doorwerkgever, de vacaturebank voor mensen die willen doorwerken na hun pensioen, of ze niet af en toe wilde werken als gastvrouw. “Ik zei: bel over zes weken nog maar eens.” En zo geschiedde. Sinds kort werkt ze ook als lunchdame. “Weet je wat het ook is? Hier werken jonge mensen. Dat houd me jong.”

 

Boterhammen met kaas en plakjes banaan

 

Zelf neemt Yvonne haar hele leven al gewoon haar eigen boterhammen mee. Vandaag: twee bruine boterhammen met belegen kaas en plakjes banaan. “Hartstikke lekker. Soms wissel ik de kaas af met pindakaas.” Al zouden ze haar vragen om mee te lunchen, dan zou ze nog bij haar eigen boterhammetjes blijven. Maar, zegt ze, ze vindt het heel erg goed dat bedrijven dit regelen voor hun werknemers.

 

“Ze zitten de hele dag muisstil achter hun computer. Het eten ziet er heerlijk uit en ze zitten echt wel een klein uur gezellig met elkaar te kwetteren. De tijden zijn veranderd, alles is haastiger geworden. Ik zie het ook bij mijn kinderen. Mensen hebben nog amper tijd voor elkaar. Dan is eten een belangrijk moment.” Yvonne dekt de tafel thuis nog elke ochtend en avond – tot ongeloof van jongere nichtjes. “Bij mij thuis eten we niet op de bank, vreselijk.” Het komt ook door haar Molukse achtergrond, daar is koken en eten heel belangrijk.

 

Opgewekt ordent Yvonne het fruitmandje; bananen, perziken, druiven – allemaal vinden ze hun eigen plek. Straks springt ze weer op haar fiets. Vanochtend is ze samen met haar man van huis weggefietst. Hij is nu al vooruit naar Den Bosch. Lachend: “Die haal ik wel weer in. Hij fietst niet zo hard.”

Smaakt naar meer?

Stuur ons een berichtje en we kijken graag samen met jou of we ook voor jullie een heerlijke, gevarieerde, warme lunch kunnen verzorgen.

Wie al aangeschoven zijn